بُسَطاءُ ..
عالِقونَ في أتونِ الجَلْجَلَةِ والصَّخَبِ
في غَمرةِ الآهاتِ
نسقُطُ منَ الأعلى إلى الأسفَلِ
كأوراقِ الخَريفِ
على شجرةِ الضَّوضاءِ
و الضَّجيجِ والضَّجَرِ
قَناديلُ باهِتَةٌ ونُجومٌ ذابلةٌ
نلهَثُ خلفَ السَّرابِ
نحلُمُ بابتِسامةِ فَرَحٍ على وجهِ الحَياةِ
بفَجْرٍ ، برَبيعٍ عاطِرٍ
لِيُنيرَ دُروبَ الحُزْنِ
و حُقولَ اليأسِ
يُعيدَ النَّبضَ و يُحيِيَ وطناً
اعتصرَهُ اليَباسُ و أحرقَهُ القَدَرُ
//علي عمر //
Ên sade...
Di nav agirê deng û qîrînê de asê mane
Di nav axînan de
Em ji bilind ber bi nizm ve dikevin
Wekî pelên payîzê
Li ser dara şematê
Û bolan û bêzariyê
Fenerên lawaz û stêrkên vemirî
Li dû mîrajê bêhna xwe vedidin
Em xewina devkeniyê ,şahiyê li ser rûyê jiyanê dikin
Ji sibehekê, ji biharek bîhnxweş
Ji bo ronîkirina rêyên xemgîniyê
Û zeviyên bêhêvîtiyê
bo dillêdanê vegerîne û vejîna welatekî
Ku ji hêla bêzariyê hate guvaştin ,
Û hatiye şewitandin ji layê narvînê ve
Wergêr : M. Reşîd Bavê Sobar !!!
